W ogólnym wyrazie w bryle w dziedzińcu, przeszklonej kopule, przywołujemy XIX-wieczny historyzm.
Wyszukujemy i podkreślamy takie elementy XIX-wiecznego piękna architektury jak obramienia, ościeża, wnęki i stopnie.
W klimacie hali przypominamy drugie oblicze przełomu wieków – secesję.
Białe, rozproszone światło przeszklonego dziedzińca ma przypominać wnętrza Olbricha, Wagnera. Schody w hali łączą XIX-wieczny patos i secesyjną lekkość.
Platon (V-IV wiek p.n.e.) Timajos, V
[...] A najpiękniejszy łącznik to taki, który najbardziej jedność stanowi wraz ze składnikami. Najpiękniej potrafi tego dokonać proporcja.
DZIELNOŚĆ
Platon (V-IV wiek p.n.e.) Uczta, 211e
[...] A cóż myślisz - powiada - gdyby komu było dane zobaczyć piękno samo w sobie, nieskalane, czyste, wolne od obcych pierwiastków, nie splamione ludzkimi wnętrznościami i barwami, i wszelką lichotą śmiertelną, ale to nadświatowe, wieczne, jedyne, niezmienne piękno samo w sobie.
Czy nie uważasz, że dopiero wtedy,
gdy ogląda piękno samo i ma je czym oglądać, potrafi tworzyć nie tylko pozory dzielności,
bo on nie z pozorami obcuje,
ale dzielność rzeczywistą, bo on dotyka tego, co naprawdę jest rzeczywiste?
AMFILADA
Czas pozwala idee Armii Krajowej traktować jak wartości klasyczne, takie jak malarstwo czy rzeźba i w tak klasyczny sposób je przedstawiać.
Dlatego odwołujemy się do XVIII-wiecznej koncepcji muzeum reprezentowanej m.in. przez Prado, Luwr.
Koncepcja ta opiera się na układzie amfilad wokół dziedzińca. Sale główne są otoczone mniejszymi wnętrzami.
ROZRZUCONE ELEMENTY OBRAMIENIA I OŚCIEŻA
Leon Battista Alberti
o malarstwie, 1435
[...] Dlatego nie należy stawiać na ostatnim miejscu dążenia do wydobycia ujęcia i wyrażenia piękna. Chociażby to miało sprawiać wiele trudności,
ponieważ w jednym miejscu nie znajdzie się wszystkich najpiękniejszych cech, lecz spotyka się je rzadko, i to rozrzucone po różnych miejscach, to jednak trzeba włożyć cały wysiłek w poszukiwanie tych wartości i poznanie ich.